شكوى من نفسى واليها

السلام عليكم جميعاااااااا

بدايتا بعتذر لجميع المدونين عن عدم متابعتى مدوناتهم من فتره , عشان النت كان فاصل بقاله شهر تقريبا وبالتالى مكنتش بدخل غير كل فترة ... ارجو قبول الاعتذار


يمكن الفتره اللى غبت فيها عن عالم التدوين ابتديت اراجع نفسى فى حجات كتير وكالعاده بوصل لنفس النقطة اللى ببتدى منها ... ان الله اعلم , محدش يعرف بكره فيه ايه


انه لو ليك هدف كبير وبعيد من كتر ما هو كبير صعب انك تشرك الناس القريبين منك فيه لان محدش هيصدق انك تقدر توصل للهدف ده
.... ونتيجه لكده بقيت لوحدك انت وحلمك البعيد فى الحياه لازم تتعايش معاه ومع اهلك ومع قريبك واصحابك واى حد قريب ليك ... وعلى الرغم من انك مستقر على انك مش هتقدر تبعد عن حلمك ومش هتقدر تستغنى عنه وممكن تحارب الدنيا وما فيها عشان تحققه ... الا انك ما بين الفتره والتانيه لازم تقف تراجع نفسك ...ياترى انت صح فى قرارك ده ولا انت بتكدب على نفسك باكذوبه النجاح والطموح ؟؟؟


تلاقى الف قيد حواليك بيكتفوك عن الحركه ... واصعبهم الصوت اللى جواك اللى بيقولك غيرك حاول ومقدرش يوصل وغيرك سعى وخسر حياته الشخصيه ومقدرش يحقق حاجه فى حياته العمليه
وانك انسان عادى جدا ... ايه اللى هيميزك عن غيرك بالنجاح


انك تكون زى زائر بيلف على بيوت احبابه وعارف انه لازم يفضل محضر شنطته عشان مطرح ما هتكون مصلحته مطرح ما هيكون
انك دايما فى موضع اختيار مابين السلم والحرب ... والغريب انك بتختار الحرب
انك المفروض تكون زى الصخر فى وسط الموج وتتعامل مع الناس بقسوه عشان تقدر تكمل المشوار , وانت "انسان" وعارف يعنى ايه رحمه وحابب معنى التسامح
انك لازم تكون بالف عين عشان محدش يضحك عليك ولا حد يستغفلك ... وفى نفس الوقت بتخاف وتترعب من الظن السئ والظلم اللى بيجى وراه


انك دايما لازم تثبت وجودك فى المكان اللى انت فيه ... وفى نفس الوقت انت مش حاسس انك موجود
انك دايما بتختار مابين انك تكون جزء من حياة طبيعيه او انك تكمل المشوار .
انك تكون بالنسبه لغيرك نور بيشوف بيه ... وانت كل ما بتحاول تبص قدامك مبتلاقيش غير الظلام
انك تكون اقوى من نفسك من اهلك من كل حاجه بتقابلك ... وانت اضعف من ورق بيتساقط من عالشجر فى الخريف


انك تراهن بحياتك على مسألت نجاح ... ولسه معرفتش نتيجه الرهان

يمكن كلامى ده يكون كلام افلمه ومخبيش عليكو بتمنى من كل قلبى ان اغمض عين وافتحها والاقى نفسى بكبر المواضيع ... بس لحين الوقت ده هو ده اللى ظاهر فى حياتى


انى قررت امشى فى الصخر عشان احقق حلم متدينه بيه لله
وعشان الحلم ده ببعد كل يوم عن الاستقرار ... عن الامان ....عن الحياه بشكل عام
ومعرفش ان كنت هوصل ولا لأ
ومعرفش ان كنت صح اصلا فى كل قرار بخده بانى مصره على مستقبل لسه متحققش وبسيب واقع
وان اختيار العشر اللى على الشجره وابعد عن العصفور اللى فى اليد ده قرار سليم ولا لأ
معرفش انى اسيب كل الواقع ومنطق عشان احقق حلم ده قرار صائب ولا لأ
كل اللى اعرفه انى من البدايه اخترت مشوارى تعبدا لله وتدينا ليه
فمينفعش اختار الحياه
مينفعش اختار الراحه
مينفعش اختار الهدوء
طول ما لسه فى العمر بقيه